Ανθρώπινες στιγμές και Α-τυχήματα..

Καινούρια βδομάδα λοιπόν και να 'μαι πίσω! Νομίζω πως αυτό το Σαββατοκύριακο κατάφερα αρκετά τον στόχο μου..Ίσως με τη βοήθεια πολλών συγκυριών βέβαια..Γιατί ο Θεούλης ξέρει πότε να μας στείλει το κάθε τι που συναντάμε..Η Παρασκευή μου πέρασε χαλαρά με υπέροχο φαγητό φτιαγμένο από τα χέρια ενός πολύ καλού φίλου-αλήθεια υπάρχουν άντρες που μαγειρεύουν θεσπέσια!!- κρασάκι και τη συνοδεία μιας πολύ καλής ταινίας..Δεν βγήκαμε μιας και δεν φαντάζεστε τι γινόταν έξω, νόμιζα θα μετατρεπόμουν σε χιονάνθρωπο, το καρότο μου έλειπε..Ακόμη δεν χιόνισε αλλά κατά εκεί το πάει..Ααα ήρθανε και τα Χριστούγεννα, η αγαπημένη μου εποχή..Ίσως να ευθύνεται και αυτό για την καλή μου διάθεση..Δεν θα πω περισσότερα γιατί θέλω να σας γράψω ξεχωριστό post για αυτό μόλις μαζέψω και αρκετές φωτογραφίες από τους δρόμους του Λονδίνου..
Και μετά ξημέρωσε το Σάββατο!Τεράστια μέρα! Ξύπνησα με την ησυχία μου και αποφάσισα να πάω για ψώνια με την κολλητή μου, η οποία σημειώστε είχε χτυπήσει το δάχτυλο της στην πόρτα 2 μέρες πριν..Πήγαμε westfield, αφού το κρύο απαγόρευε Oxford, και ξεκινήσαμε την έρευνα στο στολισμένο πολυκατάστημα παίρνοντας ως εφόδιο την αγαπημένη μου χριστουγεννιάτικη απόλαυση..Toffe nut latte starbucks..Η μυρωδιά του με τρελαίνει κυριολεκτικά..Σαν ήμασταν λοιπόν μεταξύ ψηλών, κοντών και μεσαίων μποτών το χτυπημένο δάχτυλο μας έκανε παράπονα..Μετά από παρότρυνση κάποιου φίλου μου γιατρού, καταλήξαμε στις πρώτες βοήθειες..Η κατάσταση γινόταν ολοένα και πιο τραγελαφική με τα λεπτά..Η κολλητή μου μέσα να μου ανακοινώνει με sms πως το δάχτυλο της είναι σπασμένο, μολυσμένο και πρέπει να πάμε επειγόντως να τη δει χειρούργος σε άλλο νοσοκομείο, εγώ έξω να προσπαθώ να γλιτώσω από το καμάκι κάποιου Άραβα, πολύ καλός άνθρωπος αλλά λυπάμαι κατάστημα κλειστό, ενώ παράλληλα να με περιμένει ο ενοικιαστής του καταστήματος για δείπνο μιας και ήταν η επέτειος μας!!Πάμε λοιπόν στο άλλο νοσοκομείο και μετά από αρκετή ώρα αναμονής, έχω παίξει παράλληλα όλα τα παιχνίδια στο κινητό μου, μας ανακοινώνουν ότι πρέπει να κάνει μικροεπέμβαση τη Δευτέρα..Φεύγουμε λοιπόν μετά από 6 ώρες στα νοσοκομεία κλαμένες στο γέλιο, ευτυχώς δεν πονούσε υπερβολικά, αφού δεν πιστεύαμε πως κάτι τόσο μικρό θα εξελισσόταν σε τόση περιπέτεια..Έφτασα σπίτι τρέχοντας λοιπόν και ετοιμάστηκα σε χρόνο ρεκόρ για το δείπνο, ενώ ήδη χάσαμε την κράτηση στο εστιατόριο που ήθελε να μου κάνει έκπληξη δεν υπήρχε περίπτωση όμως να την αφήσω μόνη  για ένα φαγητό, και ξεκινήσαμε για την καινούρια εισήγηση..Τέλειο φαγητό..Τώρα για το όνομα θα σας γελάσω..Φάγαμε ribs και μάλιστα μας δέσανε και ποδιά!! Το συστήνω ανεπιφύλακτα! Τον απόλαυσα κι αυτόν..και ένιωσα και πάλι περήφανη που κατάφερα να κρατήσω ένα τέτοιο άνθρωπο δίπλα μου.."Και μακάρι τα επόμενα που θα 'ρθουν να είναι ακόμη πιο τέλεια από αυτά που ζήσαμε.."Και το κρασί κατέβηκε αργά για να μου δημιουργήσει το υπέροχο αίσθημα που μοιάζει με έρωτα..γλυκό στην αρχή, ελαφρώς τσουχτερό μετά, αλλά στο τέλος σε αφήνει με το πιο γλυκό μεθύσι..
Κυριακή βρέθηκα με παλιούς φίλους αφού είχε έρθει ένας Μεξικανός φίλος μου να μας δει, και το βράδυ στρώθηκα στις αιτήσεις αφού έπρεπε να προλάβω κάποια deadlines.. Η Δευτέρα μας βρήκε και πάλι στο νοσοκομείο και εμένα στο χώρο αναμονής..Και εκεί συνειδητοποίησα πως δεν ξέχασα πως να είμαι δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ όταν με χρειάζονται..Και όταν είδα την κολλητή μου μετά από 2μιση ώρες να βγαίνει έξω με ένα τεράστιο χαμόγελο, χάρηκα που ήμουν εγώ αυτός ο κάποιος που θα έβλεπε εκεί για να μοιραστεί μαζί του αυτό που έζησε..
Γιατί μπορεί η ρουτίνα να μας απορροφά και να ξεχνάμε πόσο σημαντικοί είμαστε για τους γύρω μας, αλλά "ευτυχώς" γίνονται και αυτά τα μικρά-μεγάλα για να μας θυμίζουν πως η ζωή, βρίσκει πάντα τρόπους να τη σπάσει και να μας κάνει σημαντικούς, βάζοντας τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και πάλι στη πρώτη γραμμή του μετώπου, μπροστά από δουλειές, υποχρεώσεις και προβλήματα. Λέω να πάω τώρα να τελειώσω τα ψώνια που άφησα προχτές στη μέση, μιας και την Παρασκευή είναι τα γενέθλια του και χρειάζομαι επειγόντως ιδέα για δώρο! Μάλιστα απόψε θα κάνω κάτι που ήθελα εδώ και χρόνια αλλά σας το αφήνω για έκπληξη για αύριο!Να μου προσέχετε και να εκμεταλλεύεστε κάθε ευκαιρία!!:)

Τάσεις και στάσεις..

Αρχίζω να γράφω και γελάω μέσα μου βλέποντας την τελευταία γραμμή του τελευταίου μου post! Γιατί δυστυχώς δεν πολυκαταφέρνω αυτό που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι έρθει να το αντιμετωπίσω με χαμόγελο. Δεν σας κρύβω λοιπόν, και γιατί να το κάνω άλλωστε αφού σας γράφω για να βγάλω όλα αυτά από μέσα μου, πως έχω ρίξει τόσο κλάμα τον τελευταίο καιρό που το ποτάμι έξω από το μπαλκόνι μας με απειλεί για υπερχείλιση..Το ξέρω γίνομαι υπερβολική, σκόπιμα όμως για να αποδείξω και στον εαυτό μου πως είμαι υπερβολική..Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση, επιβεβαιωμένα πλέον, να βλέπουμε τα πράγματα 10x πιο αρνητικά και χάλια από ότι πραγματικά είναι..Ακόμη δεν κατάλαβα για πιο λόγο το κάνουμε, γιατί πάντα φοβόμαστε μη γίνει το ένα και μη γίνει το άλλο, γιατί πάντα να νομίζουμε πως δεν υπάρχει χειρότερα, αντί να σταθούμε όρθιοι και να πούμε εντάξει μωρέ δεν έγινε και τίποτα.. Αυτός ήταν και ο στόχος μου από τότε που με θυμάμαι να τα έχω βρει με τον εαυτό μου..Γι' αυτό και οι καλοί μου φίλοι χαίρονταν να είναι δίπλα μου, με ήθελαν εκεί στις δύσκολες τους στιγμές για να τους ανοίγω τις κουρτίνες στο παραθύρι της ζωής τους..Και με λυπεί ακόμη περισσότερο όταν με πιάνουν άνθρωποι που πλέον δεν κάνουμε ιδιαίτερη παρέα και μου λένε ακόμη ευχαριστώ που τους έκανα να προχωρήσουν και να δουν ότι θετικό υπήρχε στην τότε κατάσταση..Με λυπεί επειδή σήμερα νιώθω να χρειάζομαι εγώ αυτόν τον κάποιον, οι κουρτίνες μου φαίνεται να βάρυναν για να μπορέσω να τις ανοίξω μόνη μου..Ναι έχω ανθρώπους δίπλα μου που με στηρίζουν και με αγαπούν και είμαι ευγνώμων για αυτό..Όμως μάλλον έχω περισσότερες απαιτήσεις από αυτούς από ότι πρέπει ή απ' όσο μπορούν αυτοί να δώσουν..Ή, αυτό στο οποίο έχω καταλήξει, ότι μάλλον έχω καταντήσει εγωίστρια..Ότι επειδή δηλαδή εγώ για πρώτη φορά χρειάζομαι τον κόσμο γύρω μου, αυτός πρέπει να σταματήσει να γυρίζει για να με κρατάει εμένα στη θέση μου..Δυστυχώς δεν είναι έτσι και αυτό προσπαθώ να διορθώσω τις τελευταίες μέρες..Είχα γίνει άδικη, περισσότερο με τον άνθρωπο που ενώ είχε να κάνει χίλια άλλα δυο πράγματα καθόταν με τις ώρες να μου διορθώσει τα δικά μου κείμενα κινδυνεύοντας τώρα να χάσει τα δικά του deadlines..Και εγώ να νομίζω πως δεν νοιάζεται για το χάλι μου..χάλια σας λέω..Τέλος πάντων ελπίζω να τελειώσει σύντομα αυτή η κατάσταση γιατί έχει αρχίσει να με κουράζει επικίνδυνα..Θέλω να γίνω και πάλι ο άνθρωπος που κάνει τους άλλους να χαμογελούν χωρίς να γκρινιάζει για τα πάντα..Και αυτός είναι ο στόχος για το Σαββατοκύριακο που έρχεται..Ελπίζω να το περάσετε τέλεια μαζί με τα αγαπημένα σας άτομα και να τους χαρίσετε στιγμές που θα θυμούνται και θα χαμογελούν όταν πάνε για ύπνο!!:)

Αρχικά απολογούμαι για την καθυστέρηση..Ξέρω πως ζήτησα να με ξυπνήσετε τέλος του Σεπτέμβρη και τώρα είναι τέλος Οκτώβρη, αλλά πιστέψτε με ήμουνα με τα μάτια ορθάνοιχτα τον τελευταίο μήνα!! ΄Τώρα από που να αρχίσω.. Έχουνε συμβεί τόσα πολλά που θα μου πάρει αιώνες να σας τα εξιστορήσω και επειδή φοβάμαι μη χάσουν τη μαγεία τους, ιδίως εάν τα πω λάθος, επιλέγω να μην ασχοληθώ με το παρελθόν..παρά μόνο με το παρόν..Βέβαια επειδή "όποιο μέλλον και να χτίσω πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου¨" όπως λέει κι η Πρωτοψάλτη, σας λέω λοιπόν πως έχω πάρει τη μεγάλη απόφαση να παραμείνω ξενιτεμένη, έχω μετακομίσει σε νέο σπίτι- πραγματικά δεν φαντάζεστε πόσα πράγματα έχετε-, πήγα στο πιο ρομαντικό μέρος του κόσμου με τον πιο τέλειο άνθρωπο του κόσμου, πήγα το πρώτο μου interview και τώρα απολαμβάνω τις διακοπές μου στο νησί. Τις τελευταίες διακοπές τις χρειαζόμουν όσο τίποτα άλλο.. Νιώθω πως βρήκα και πάλι τον εαυτό μου γιατί τελευταία μου 'παίζε κρυφτό..Και δυστυχώς δεν κρυβόταν μόνο από μένα αλλά και από τους γύρω μου..Απόψε πήγα cinema με ένα από τους ανθρώπους που γέλασαν και έκλαψαν μαζί μου και αυτοί δεν είναι πολλοί.. Γγελάσαμε με την ψυχή μας αν και το έργο δεν ήταν καθόλου κωμωδία και κατάλαβα πως το γέλιο είναι το απόλυτο φάρμακο..Γελάστε με την ησυχία σας..Χαμογελάστε από το πρόσωπο, χαμογελάστε απ την καρδιά, χαμογελάστε απ το συκώτι σας..Τίποτα δεν είναι τυχαίο..Ούτε και η ταινία που επέλεξα να δούμε απόψε..Eat, Pray Love..Είτε το μισείς είτε το λατρεύεις..Εγώ προσωπικά το λατρεψα..Με ταξίδεψα σε μέρη στα οποία πάντα ήθελα να πάω και μου μίλησε..Μου είπε να μην φοβάμαι να ζήσω, να μην φοβάμαι να αγαπήσω..Γιατί εγώ φοβάμαι και φοβάμαι πολύ..Το κοινό ότι κάποτε κανείς μας δεν φοβόταν..αλλά τώρα φοβάσαι να ξαναπληγωθεις, φοβάσαι να χαλάσεις την ισορροπία που με τόσο κόπο έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις μετά τον σεισμό..Φοβάσαι να βάλεις άλλο ένα τουβλάκι στον πύργο που έχτισες από τα συντρίμμια σου, μήπως και τον γκρεμίσεις..Αλλά να σου πω κάτι; Επειδή είμαι σχεδόν σίγουρη πως και εσύ το πέρασες..Εάν μείνεις απλός να φυλάς τον πύργο σου τι νόημα θα έχει η ζωή; Θα βαρεθείς!Γιατί η ζωή είναι η χαρά όταν βάζεις κάποιον μεσα στον πύργο σου για  να τον μοιραστειτε μαζι ή ακόμη καλυτερα όταν τον αφήσεις να σου βάλει άλλο ένα τουβλακι που τελικα να τον κανει πιο ψηλο και πιο ομορφο..Εκτιμα τα όσα έχεις και απολαυσε τα στο επακρο..Είναι όμορφο οτι κι αν ζεις, είναι το ταξίδι που θα σε ψηλώσει και ο κάθε άνθρωπος που συναντας ένασ δάσκαλος..Μάθε να αγαπάς αυτό που ζεις και να το παλεύεις, γιατί η κάθε κατάσταση είναι ένα δωρο.. Αυριο επιστρέφω, ή μάλλον καλύτερα ξεκιν΄΄ω ένα νέο ταξίδι..Είμαι σίγουρη πως δεν θα είναι στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά είμαι αποφασισμένη ότι κι αν έρθει να το νικήσω με χαμόγελο!!!;)

Wake me up when September ends..

Καλημέρα!Γιατί η καλημέρα απ' το πρωί φαίνεται. Από τη μέρα που επέστρεψα είμαι άρρωστη στο κρεβάτι. Δεν μπορείτε να πείτε ίσως να κλέβω ακόμη λίγες μέρες ξεκούρασης. Αν και εάν με ρωτάτε θα προτιμούσα με χίλια να βρισκόμουν καλά στο γραφείο. Ανοίγω λοιπόν τα μάτια μου και αποφασίζω πως σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Νιώθω ελαφρώς καλύτερα-τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι που ξανάνιωσα τα συμπτώματα της λιποθυμίας την οποία έζησα μερικές μέρες πριν και μάλιστα εν ώρα πτήσης!-και λέω από σήμερα αρχίζει ο Γολγοθάς. Και μετά πάλι σκέφτομαι γιατί να τον ονομάσω Γολγοθά; Αφού μου αρέσουν οι περιπέτειες στα βουνά, ας το ονομάσω καλύτερα ταξίδι.."Γιατί η κάθε εμπειρία είναι μια περιπέτεια και όχι κάθε περιπέτεια εμπειρία". Αυτό είναι το μότο κάποιου πολύ καλού μου φίλου που εάν το σκεφτείτε λίγο θα δείτε πως έχει δίκαιο. Για να μη μιλάω μόνη μου το ταξίδι αυτό αφορά περίπου 100 σελίδες οι οποίες πρέπει να γραφτούν σε 4 εβδομάδες ακριβώς. Κι εγώ αντί να γράφω πυρετωδώς βρίσκομαι κατάκοιτη στο κρεβάτι. Αυτό σκεφτόμουνα ενώ έφτιαχνα το τσάι μου- αγγλικό με λίγο γάλα και μέλι δοκιμάστε το!- και η βροχή έπεφτε με δύναμη στο παράθυρο της σοφίτας μας. Τσάι πίνω ή πέτρα; Ρίχνω λοιπόν λίγο ξύδι στο βραστήρα γιατί έχει τη μαγική ιδιότητα να την σβήνει σαν σβηστήρι. Η αρχή είναι πάντα δύσκολη. Δεν έχω γράψει ούτε λέξη, εκτός από κάποιες μικρές αναφορές που έκανα για να μην χάνομαι. Γιατί λαβύρινθος είναι μη νομίζετε! Σκέφτομαι λοιπόν να αρχίσω με λίγο διάβασμα μπας και πάρω καμιά ιδέα. Το έχω ξανακάνει αλλά μάλλον τότε ήμουν καλύτερα προετοιμασμένη. Δεν με φοβάμαι όμως. Ο φόβος καταστρέφει οτιδήποτε προσπαθείς να χτίσεις. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην επηρεάσω τους άλλους γύρω μου με τις κρίσεις που ξέρω θα με πιάσουν. Γιατί δεν μπορεί σίγουρα θα με πιάσουν. Μέχρι να σας τα γράψω αυτά χαμογέλασε και ο ήλιος. Πρέπει να δείτε τι παιχνίδια κάνει με το κυπαρίσσι έξω απ το παράθυρο..Λάμπουνε τα πάντα! Έτσι είναι όταν περάσουν οι δυσκολίες μετά τα βλέπεις όλα να λάμπουν και ξεχνάς εντελώς πως ήταν πριν από μισή ώρα που απειλούσε να καταστρέψει τον κόσμο. Αποφάσισα τελικά πως θα το πάρω χαλαρά και θα τα καταφέρω που θα μου πάει. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα είναι ευχαριστημένος το 'χει ο χαρακτήρας του να το παίζει κάποιος.. Πάω να καθαρίσω το μυαλό μου με ένα μπάνιο..Λατρεύω το ήχο του νερού να χτυπάει το μέτωπο μου..Και μετά αρχίζουμε γράψιμο! Καλή μας τύχη!!

Θα 'σαι για πάντοτε το καλοκαίρι μου..

Back!!Να 'μαι πίσω λοιπόν..Κλείνω τα μάτια και μπροστά μου εμφανίζονται πανέμορφα τοπία δημιουργημένα από την αντίθεση της γαλαζιοπράσινης κρυστάλλινης θάλασσας με το άσπρο των βράχων που την περικυκλώνουν, ακούω τον παφλασμό των κυμάτων, τα γέλια των ΦΙΛΩΝ, τα τζιτζίκια και νομίζω πως είμαι ακόμα εκεί.. Στη μύτη μου έρχονται έντονες αγαπημένες μυρωδιές όπως του καλοψημένου κρέατος στα κάρβουνα, του τραπεζιού στρωμένο με ψαρομεζέδες, τη μυρωδιά του αντηλιακού και του αγαπημένου μου λουλουδιού από τον κήπο της γιαγιάς..Μου είχε κόψει ένα κλωνάρι την μέρα που έφευγα..φούλι.. Είναι μαγικό το πόσα πράγματα μπορεί να σου θυμίζει μια μυρωδιά..Το μυρίζω και στο νου μου έρχονται όλα εκείνα τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια στο χωριό μαζί με την αδερφή μου.. Μέρες χαράς!
Ελπίζω να μην αδίκησα κάποιον, πολύ λίγος χρόνος για πολλά αγαπημένα πρόσωπα.. Τελικά αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο καθένας πλέον σηκώνει το σταυρό του έχοντας ως βοηθητικές αλυσίδες όλα όσα ζήσαμε παλιά μαζί..Τίποτα καινούριο δεν πρόκειται να σβήσει τα όσα ζήσαμε μέχρι τώρα στη ζωή μας, και καλά και κακά..Τα καλά τα κρατάμε και ανατρέχουμε σ' αυτά για να μας γεμίσουν με δύναμη και αισιοδοξία..Για να μας χαρίσουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας που θα μας κάνει να πούμε πως αξίζει να πολεμήσουμε και αυτή τη φορά..Τα κακά τα κρατάμε σαν ένα φάρο, που μας προστατεύει από τα βράχια όταν εμείς δεν βλέπουμε καθαρά και η θάλασσα μας παρασέρνει..Γιατί αυτό είμαστε, ένα καράβι που ταξιδεύει..Άλλοτε μέσα από γαλήνιες θάλασσες απολαμβάνοντας τα διαμαντάκια που δημιουργεί το φεγγάρι πάνω τους, και άλλοτε μέσα από φουρτούνες και τρικυμίες..Και όπως κάθε καλός καπετάνιος, μαθαίνουμε πως να οδηγούμε το καράβι μας μέσα από εμπειρίες, αφού η πρώτη φουρτούνα πάντα θα είναι και η πιο δύσκολη.. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αληθινά νοιάζονται για μας.. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους αφήσουμε να ταξιδέψουν μαζί μας.. Δεν σημαίνει απαραίτητα πως είναι καλύτεροι καπετάνιοι από μας, αλλά ίσως να έχουν ζήσει εκείνη την περιπέτεια που σε εμάς λείπει και κάνει το ταξίδι μας πιο δύσκολο..
Γι' αυτό έχω φίλους. Και μάλιστα πολλούς. Πιστεύω ακράδαντα στη δύναμη των ανθρώπων. Με μια λέξη, μια φράση, ένα χαμόγελο μπορούν να σου αλλάξουν τη μέρα σου. Λατρεύω να συζητώ μαζί τους, να μαθαίνω εμπειρίες και προβλήματα τους και φυσικά όπου μπορώ να βοηθώ.. Και για αυτά όλα που μου προσφέρουν τους αγαπώ.
Ξαπλώνω πλέον όχι στην ξαπλώστρα της παραλίας αλλά στο κρεβάτι μου και όχι περιτριγυρισμένη από εκείνους αλλά από τοίχους.. Παρόλα αυτά ακόμη και τώρα μια ηλιαχτίδα μου γαργαλάει το χέρι κάνοντας το να μοιάζει φτιαγμένο από χρυσόσκονη..όπως και εκεί..Λες και είναι εκείνοι και μου στέλνουν λίγο από τον ήλιο που λούζει τώρα τα κορμιά τους στη παραλία για να μου δώσουν δύναμη να πω πως μια φουρτούνα είναι και αυτός ο μήνας και θα περάσει..Γιατί έτσι είναι οι φίλοι, πάντα βρίσκουν τον πιο περίεργο τρόπο να σου δείξουν πως πάντα είναι εκεί!!

Μετράω τις μέρες, μετράω τις ώρες, μετράω τα κύματα..

Όσο περνούν οι μέρες γίνομαι όλο και πιο χαρούμενη:-) Φεύγωωωω για διακοπές.. Έχουνε μείνει 4 μερούλες μόνο.. Και εγώ ακόμη δεν έχω αγοράσει μαγιό, αύριο πρέπει να πάω οπωσδήποτε..το άσχημο είναι πως θα πρέπει να το ξεθάψω μέσα από τρικά αφού τα καταστήματα έχουν φορέσει ήδη τα χειμερινά τους εδώ..Αλλά μην φοβάστε δεν πρόκειται να με χαλάσει αυτό..Ακόμη και σήμερα που το αφεντικό είχε "ξεχάσει" το project που μου είχε βάλει και με τόσο κόπο και χρόνο του το πήρα τελειωμένο, ακόμη και όταν μου ζήτησε ένα καινούριο (ξέροντας πλέον πως και αυτό θα το ξεχάσει) δεν με ένοιαξε τόσο.."Δεν γαμιέται σε λίγες μέρες εγώ θα είμαι στον παράδεισο, στη παραλία και θα χαμογελώ μέχρι να πονέσουν τα μάγουλα μου.."

Δεν λέω, και εδώ καλά περνάμε..Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν απλά υπέροχο..Νομίζω πως μπορώ να χαρακτηρίζω πλέον αυτές τις 2 μέρες του σαββατοκύριακου αληθινό θησαυρό..Κάνουν θαύματα σας λέω..Με ξεκουράζουν απίστευτα και μου στέλνουν μια μυστήρια δύναμη για να αρχίσω και πάλι τη βδομάδα μου..Λοιπόν αυτό το Σάββατο, μπήκαμε μέσα σε ένα από τα πιο ξακουστά παλάτια, αυτό της βασίλισσας Ελισάβετ..Το buckingham είναι πλέον ανοιχτό για το κοινό και όπως όλα τα μικρά κοριτσάκια που κάποτε ονειρεύονται να γίνουν πριγκίπισσες, άδραξα την ευκαιρία. Είχα περάσει αρκετές φορές απ' έξω και για να λέμε και του στραβού το δίκαιο δεν με εντυπωσίαζε..Όταν όμως μπήκα μέσα....Τώρα τι να σας πω..Ζούνε σε άλλο κόσμο.. Πρώτο δωμάτιο υποδοχής, Ροζ δωμάτιο υποδοχής, πράσινο δωμάτιο υποδοχής, δωμάτιο μουσικής, δωμάτιο θρόνου, δωμάτια, δωμάτια, δωμάτια..Αξίζει να το δεις!! Βέβαια το καλύτερο ήταν πως ήμουνα μαζί του και όπως πάντα όλα φαίνονται πιο ωραία όταν είμαι μαζί του..

Αα το καλύτερο της βδομάδας δεν σας το 'πα..Μέσα της βδομάδας λοιπόν γυρνάω εγώ πιο νωρίς σπίτι και μου 'ρχεται η όρεξη να μαγειρέψω..Μου αρέσει το μαγείρεμα αλλά συνήθως είμαι πολύ κουρασμένη για το μαγείρεμα του βραδινού..Αυτή τη φορά όμως το έκανα με πολλή όρεξη..Μας έφτιαξα μπιφτεκάκια που δεν θα τα έλεγες και άσχημα..Χτυπάει μετά το κουδούνι και τρέχω να ανοίξω και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το κουδούνι, μου το χτύπησε μια τεράστια πανέμορφη ανθοδέσμη..Ακόμη μυρίζει το σπίτι! Φυσικά πίσω από την ανθοδέσμη ήταν το πλατύ υπέροχο χαμόγελο του που με κάνει να ξεχνώ τα πάντα..

 Σας αφήνω τώρα να χαθώ μέσα στην αγκαλιά του μέχρι την μέρα που θα μπω στο αεροπλάνο.... :-)

Βράδυ Τρίτης..

Κάθομαι στο σπίτι μόνη περιμένοντας τη συγκάτοικο να γυρίσει απ τη δουλειά..Γιατί η ζωή απλά θέλει πάντα δύο..Έχω μαγειρέψει μια ωραία μακαρονάδα, μυρίζει κιόλας μου σπάει τα ρουθούνια..Μαζί με λίγο άσπρο κρασάκι θα είναι το τέλειο δείπνο για μια κουραστική Τρίτη.. Ακούω και Love, τα αγαπημένα μου τραγούδια παίζει απόψε..Δεν γράφω για κάποιο λόγο αυτή φορά, απλά επειδή με χαλαρώνει.. Είχα τα νευράκια μου πάλι απόψε αλλά όπως βλέπετε βρήκα μικρά βαρίδια για τη μπάρα μου και οφείλω να ομολογήσω πως νίκησαν τη κακιά δύναμη:) Έχω κουραστεί με το πλέον πολυσυζητημένο θέμα των τελευταίων μηνών..Τριγυρνά συνέχεια στο μυαλό μου ότι κι αν κάνω.. "Τι θα κάνω του χρόνου και αν θα γυρίσω πίσω στη πατρίδα"..Ειλικρινά δεν μπορώ να αποφασίσω, εάν έχει κάποιος καμιά επιφοίτηση ας μου την πει!! Μετά από 4 χρόνια πρέπει πάλι να αποφασίσω εάν θα αφήσω πίσω μου τον άνθρωπο που αγαπώ για να αλλάξω χώρα..Μόνο που τότε έφευγα αλλά τώρα επιστρέφω..Και βέβαια για διαφορετικό, με χίλια καλύτερο, άνθρωπο..Έχω αποκτήσει τις καλύτερες εμπειρίες, έχω ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ, έχω γελάσει/κλάψει/ξενυχτήσει με την καλύτερη παρέα που μπορεί κάποιος να φανταστεί και έχω δει πράγματα και θαύματα σε αυτή την χώρα..Έμαθα να είμαι ανεξάρτητη και να κάνει αμέτρητους φίλους από το πουθενά..Οι οποίοι όμως μου λείπουν τρελά γιατί αυτοί έχουν ήδη πάρει την απόφαση τους..Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Καριέρα, λεφτά, έρωτας, φίλοι ή οικογένεια; Ή μήπως το καθένα έχει τη δική του χρονική περίοδο που δικαιωματικά παίρνει το πρωτείο στη ζωή μας; Κι αν είναι έτσι ποιου ο καιρός είναι τώρα; Είμαι σίγουρη πως όπως συμβαίνει πάντα κάτι θα συμβεί που θα με οδηγήσει αμέσως στη απόφαση μου..Εύχομαι όμως να μην πληγώσω κανένα συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.. Καλή μας όρεξη!!